روانشناسان می گویند سیاستمداران نمی توانند ماهرانه دروغ بگویند زیرا حالات و حرکات بدنشان، آن ها را لو می دهد.

هیچ آموزشی هم نمی تواند به سیاستمداران راه های غلبه کامل برحرکات و حالات دست و
صورت(Body Lanuage) در مواجهه با روزنامه نگاران را یاد دهد تا بتوانند حقایق را به طور کامل پنهان کنند.

گزیدن لب، بالا بردن ابرو یا شیوه راه رفتن آنها روی فرش قرمز برای شرکت در یک مراسم رسمی می تواند آشکار کننده افکار و احساسات سیاستمداران باشد.

پژوهشگران در جریان برگزاری همایش علمی دربریتانیا چگونگی ارزیابی نشانه های رفتاری سیاستمداران برای درک احساسات درونی شان را توضیح دادند.

دکتر پیتر کولت، استاد پیشین دانشگاه آکسفورد در در چشنواره انجمن علوم بریتانیا گفت: " هیچ کس نمی تواند از دید یک روانشناس فرار کند."

روانشناسان زبان درونی سیاستمداران را با بازیکنان پوکر مقایسه می کنند حالات غیرعمدی ولی کمتر مشهود آن ها در زمان بازی می تواند نشانگر آن باشد که چه ورق هایی در دست دارند.

این حالات می توانند یک ژست، شیوه ادا کردن کلمات و حرکات دهان و یا حرکات اعضای بدن آن ها باشد.

دکتر کولت توضیح می دهد که هر سیاستمداری حالات مشخص منحصر به فردی دارد که از دید یک متخصص می تواند بیانگر استرس(فشار روانی) در حین سخنرانی یا کنفرانس خبری باشد.

لبخند

تونی بلرهرگاه در موقعیتی قرار می گیرد که دچار اضطراب می شود ناخودآگاهانه انگشت کوچک خود را تکان می دهد.

در یک جلسه تخصصی در انجمن علمی بریتانیا همچنین گفته شد که تونی بلروقتی احساس می کند مورد تهدید قرار دارد روی شکمش دست می کشد. حالتی که از زمان کودکی در اوباقی مانده است.

از سوی دیگر روانشناسان می گویند جرج بوش در زمان اظطراب گونه اش را از داخل دهانش گاز می گیرد.

یک مورد مشهور برای دانشمندان در این زمینه رابطه بین تونی بلر با گوردون براون وزیر اقتصاد بود که سرشار از"حالات دروغگویی" بود.

پرفسور جفری بیتی از دانشگاه منچستر توضح می دهد: "از یک سو براون تظاهر
می کرد که از بلر پشتیبانی می کند ولی اگر شما به لبخند او در هنگام بیان آن جملات دقت کنید احساسات درونی که در ورای این لبخند نهفته است را درک خواهید کرد. آن لبخند در واقع یک لبخند تمسخرآمیز بود."

دکتر کولت اضافه می کند: "وقتی شما یک لبخند طبیعی را درنظر می گیرید، دهان حرکتی رو به بالا دارد و همه قسمت های آن حرکتی همنوا دارند ولی لبخند براون یک لبخند نمایشی بود."

پرورش اندام کار

دکتر کولت همچنین توضیح می دهد که شیوه برقراری ارتباط بین سیاستمداران نیز با نگاه کردن آنها به یکدیگر قابل تشخیص است.

وقتی کسی در حال سخنرانی است و سیاستمدار دیگری در آن جلسه به جایی در دوردست خیره شده است، در واقع سیاستمدار نشان می دهد که

سخنان آن فرد آن قدر اهمیت ندارد که شایان توجه باشد.

روانشناسان همچنین خاطر نشان می کنند که سیاستمداران همچنین حرکات غیرعمدی برای اقناع کردن مخاطبان در باره موضوع مورد بحث، دارند.

دربرخی موارد سیاستمدار ممکن است نسبت به تاثیر این حالات خود آگاه باشند.

دکتر کولت برای نمونه، ازبیل کلینتون نام می برد که وقتی می خواست احساسات خود را آشکار کند، لبش را می گزید.

کلینتون پانزده بار در طول دو دقیقه عذرخواهی خود از مردم آمریکا برای رابطه ش با مونیکا لوینسکی در برابر تلویزیون لبش را گزید.

سایر موارد ممکن است کمتر از پیش تدبیر شده باشد ولی در زمانی که سیاستمدار
می خواهد صمیمانه یا قدرتمند جلوه کند، نمایان می شوند.

دکتر کولت می گوید جرج بوش مانند یک پرورش اندام کار راه می رود، دست هایش را از بدنش دور نگه می دارد به نظر می رسد او با این کار می خواهد خودش را تنومند تر از آن چه واقعا هست، جلوه دهد.

درحالی که آقای بلر وقتی می خواهد خودش را صمیمی نشان دهد با ژستی فروتنانه ابروهایش را بالا می برد.

روشن است که علیرغم تلاش آن ها، سیاستمداران هرگز نمی توانند کنترل کاملی بر روی علائم رفتاری خود داشته باشند.

روانشناسان می گویند وقتی یک سیاستمدار آشکارا دروغ می گوید، زبان بدنش او را لو می دهد.

پرفسور بیتی تاکید می کند:"شما می توانید به سیاستمداران یاد بدهید که چطور لبخند بزنند ولی عملا لبخندی طبیعی نخواهد بود، این کار مشکلی است که بخش های مختلف مغز برعهده دارند و شما نمی توانید آن را جعل کنید."